assassins creed
سایز نوشته:
رنگ نوشته:

نکاتی راجع به تازه‎ترین نسخه از سری بازیهای assassins creed

assassins creed

 

نوستالژی

سالها پیش، زمانی که به تازگی قرار بود نسل جدید کنسول‎های بازی در آن موقع یعنی «پلی استیشن ۳» و «ایکس باکس ۳۶۰» معرفی شوند، تصاویر خیره‎کننده‎ای از یک بازی منتشر شد. مردی مرموز با تیغی متصل به دستش که به قاتل فرقه‎ها مشهور شده بود. مردی که بعدها دانستیم اسمش «الطائر» است.

یوبی‎سافت با انتشار همان اولین نسخه از مجموعه بازی‎های assassins creed نشان داد که نسل جدید بازی‎های کامپیوتری قرار است چه مسیر جاه طلبانه‎ای را طی کند. حالا چندین سال از آن روزگار گذشته، ما از سنین نوجوانی فاصله گرفتیم و قاتل فرقه‎ها نیز پا به پای ما به سنین بزرگسالی خودش رسیده است.
نسخه جدید این مجموعه بازی یعنی assassins creed adyssey داستانی را در دل یونان باستان روایت میکند. داستانی که سقراط و هرودوت را در دل خود جای داده است و دیگر خبری از فضای راز آلود نسخه‎های قبلی نیست.

در داستان اودیسه همه چیز رو است، جنگی مهیب بین اسپارت و آتن درگرفته و سلاح شخصیت اصلی، دیگر تیغه پنهان «الطائر» در نسخه اول نیست. شخصیت این نسخه از بازی، شمشیر در دست میگیرد و صدای چکاچاک شمشیرها را تمامی یونانیان خواهند شنید.

با اودیسه همراه شوید

در اودیسه خبری از ترور هم نیست. ژانر فیلم تا حدود زیادی تغییر کرده است و جاسوسی‎ و خبرچینی، جای خودش را به دلاوری و ایثار داده است. داستانی که در اساسینز کرید اودیسه روایت میشود، روایتی موازی و چندلایه است که بیش از همیشه به روایت‎های سینمایی شباهت پیدا کرده است.
جنگ‎های پلوپونزی که نخستین نبرد میان اسپارت و آتن است با مشکلات درون خانوادگی شخصیت داستان ادغام شده و همزمان با این دو رویداد، فرقه‎ای نیز در یونان سربرآورده که تلاش دارد جنگ داخلی به راه بیندازد و با تفرقه انداختن، حکمفرمای یونان شود.

 

 

داستان‎سرایی به شیوه نوین

یوبی‎سافت در بسیاری از بازی‎هایی که در کارنامه خود داشته است ثابت کرده که مهم‎ترین دغدغه بازی‎سازانش روایت کردن داستان‎های جذاب است. به یاد بیاورید سری بازی‎های «شاهزاده پارسی» را که با تکنیک‎های داستان سرایی‎اش کاری میکرد که گیمرها خیال کنند در حال تماشای یک فیلم هالیوودی هستند.

در روزگار کنونی که سینما و گیم بیش از پیش به همدیگر نزدیک شده‎اند و نمونه‎های بسیار موفقی از ادغام این دو نیز موجود است (مانند سریال وست ورلد یا فیلم جدید اسپیلبرگ) اساسینز کرید اودیسه روایت کردن داستان خودش را به غایت سینمایی کرده است. سه داستانی که بصورت موازی روایت میشوند، در نقاطی به یکدیگر وصل شده و همین نقاط اشتراک، گیمر را برای ادامه دادن بازی به اوج عطش میرساند.

نکته جذاب دیگر این بازی، تکامل (گیم‎پلی) است که تنوع مبارزات را بیشتر کرده و دخالت گیمر را نیز در انتخاب خطوط داستانی و سرنوشت شخصیت‎ها بیشتر میکند. بخش زیادی از دیالوگ‎ها توسط گیمر انتخاب شده و طبعا، از جزئی‎ترین تا اساسی‎ترین اتفاقات داستانی را نیز همین دخالت گیمرها شکل میدهند.

گیم پلی

با وجود افزایش تعداد سلاح‎های سبک و سنگین برای قهرمانان بازی، چندین مهارت اضافی نیز برای هرکدام از آنها انتخاب شده است. مبارزات به دو دسته (مبارزه از راه دور) و (مبارزات نزدیک) تقسیم میشود.

در مبارزات از راه دور، تعدادی کمان جدید و جذاب به منوی سلاح‎ها افزوده شده که هر کدام طعم متفاوتی را حین کشتن دشمنان به زیر زبان ما می‎آورند. در مبارزات نزدیک هم، شمشیر و تبر همچنان جزو سلاح‎های اصلی است اما سلاح‎های دیگری که مخصوص دوران سلطه‎گری یونان باستان بر جهان است، دل هر گیمری را با هر سلیقه‎ای می‎رباید.

 

assassins creed

نکته عجیبی که در مورد مبارزات اساسینز کرید اودیسه وجود دارد، عدم کاربرد سپر برای شخصیت‎های اصلی بازی است. اگرچه دشمنان در مقابل آنها میتوانند از سپر استفاده کنند اما این نسخه نشان داده علی رغم تفاوت‎های اساسی با نسخه‎های قبل، باز هم به روح نیاکان خود وفادار مانده است.

اساسینز کرید هیچگاه قرار نیست یک بازی تماما اکشن و جنگی باشد و همین عاملی شده تا ما حین بازی کردن به جای استفاده از سپر، مجبور باشیم روی زمین‎های خاکی یونان غلت بزنیم.

حتی بازی این امکان را هم به ما نمی‎دهد که سپر را از دشمنان خود برباییم و این محدودیت تا حدی یادآور بازی‎های دو دهه قبل است نه بازی‎های مدرن و «اوپن ورلد» امروزی.
سیستم ارتقا دادن سلاح‎ها و قدرت بدنی شخصیت‎ها به قوت در این نسخه نیز وجود دارد. شما در طول بازی در کنار انجام دادن ماموریت‎های خود، با جمع‎آوری اشیای با ارزشی همچون پوست حیوانات یا عتیقه‎جات، میتوانید به ارتقای خود و ابزارتان دست بزنید.

اسطوره‎ها زنده میشوند

اما شاید از نظر دنیایی که اودیسه خلق کرده، جذاب‎ترین نکته این است که با اسطوره‎های یونان باستان مواجه میشویم. حالا انگار به همراه «کریتوس» قهرمان سری بازی‎های خدای جنگ، قرار است طعم اساسینز کرید را نیز بچشیم.

مدوسا را میبینیم، سایکلاپس را به مبارزه می‎طلبیم و همان حیوانات افسانه‎ای یونانی را که در جهان اسطوره و اسطوره نگاری نقش بارزی دارند، حالا در اساسینزز کرید رو در روی خود میبینیم.

 

assassins creed

حسرت‎هایی که نگذاشتند با اثری کامل روبرو شویم

در پایان باید اشاره کرد این بازی هرچقدر که در داستان‎سرایی، فضاسازی و تنوع در گیم‎پلی خوب عمل کرده است و نمره قبولی را کسب میکند؛ اندکی در گرافیک لنگ میزند (البته نسبت به بازی‎های هم رده خود) و تعدادی باگ نیز در بعضی لحظات به چشم میخورد.
قیافه شخصیت‎ها گاهی اوقات میتواند ما را به خنده بیندازد. انگار که طراحان بازی خیلی به رعایت رئالیسم در طراحی حرکات جزئی عضلات چهره و صورت توجهی نداشته‎اند و این کم‎کاری دیگر در سال ۲۰۱۸ از هیچ گیمی قابل قبول نیست. شاید اگر این مشکل هم در اودیسه وجود نداشت، با یکی از بهترین بازی‎های این چند سال اخیر روبرو بودیم.
اما عجالتا اساسینز کرید اودیسه را بر روی «ایکس باکس وان» و البته «پلی استیشن ۴» میتوانید بازی کنید و از بسیاری از لحظات بازی، نهایت لذت را تجربه کنید. هرچه باشد ادیسه فرزند خلف نیاکانش است و یوبی‎سافت پشت این پروژه بوده است. پس این بازی را ابدا دست کم نگیرید.

برچسب ها:
, , , , , , , , ,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *